“Η Συνοικία το Όνειρο”: Όταν η λογοκρισία του ’60 ψαλίδιζε τη φτωχολογιά
Η ταινία “Η συνοικία το όνειρο” είναι μία από τις εμβληματικές του ελληνικού κινηματογράφου. Το φιλμ που αποτέλεσε την πρώτη και τελευταία σκηνοθετική προσπάθεια του Αλέκου Αλεξανδράκη, έμεινε στην ιστορία ως το πρώτο δείγμα ελληνικού νεορεαλισμού, στα πρότυπα του ιταλικού κινήματος. Η ταινία γυρίστηκε στην παραγκούπολη του Ασυρμάτου, κάτω από την Ακρόπολη και είχε ως σκοπό να δείξει την πραγματική εικόνα της φτωχής Ελλάδας που πάλευε να βγει από τη λαίλαπα του εμφυλίου και την εξαθλίωση της φτώχειας. Η λογοκρισία της εποχής, όμως, είχε άλλη γνώμη. Το φιλμ θεωρήθηκε επικίνδυνο και δυσφημιστικό και ψαλιδίστηκε, σε βαθμό τέτοιο που χάθηκε η συνοχή της πλοκής. Τα εμπόδια που τέθηκαν στη συνέχεια, οδήγησαν το αριστούργημα του Αλέκου Αλεξανδράκη στην εμπορική αποτυχία και τον ίδιο στην οικονομική καταστροφή. Έτσι, η ταινία έγινε γνωστή ως το φιλμ του εμβληματικού τραγουδιού “Βρέχει στη φτωχογειτονιά”. Στο νέο επεισόδιο της “Ιστορίας της Κυριακής” η Ελίνα Φαρσάρη παρουσιάζει την ιστορία της ταινίας που άφησε το δικό της στίγμα στον ελληνικό κινηματογράφο.
