Δέρμα της Βίβιαν Στεργίου, ή η δυστυχία του να είσαι millennial
Που θα έπρεπε τελικά να ζει κανείς? Ίσως στην σκατούπολη της ηδονιστικής υπερβολής? Ή καλύτερα σε κάποιον ξερότοπο ανάμεσα σε πουλερικά και γουρούνια φωτογραφίζοντας οπλές αλόγων? Μπορούν οι έξυπνοι άνθρωποι να γίνουν ποιητές? Ή έστω ευτυχισμένοι?
