Χρόνης Βάρσος: Οι στόχοι των μεγάλων δυνάμεων μετά την κήρυξη της επανάστασης και τα συμφέροντα τους
Στο 3ο μέρος του ιστορικού αφιερώματος για την Ελληνική επανάσταση του 1821, ο φιλόλογος , ιστορικός ερευνητής και αρθρογράφος, Χρόνης Βάρσος αναλύει ποιοι είναι οι στόχοι και τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων της εποχής κι πώς αυτά προωθούνται πριν και μετά την κήρυξη της Επανάστασης....
Οι τέσσερις μεγάλες Δυνάμεις η Αγγλία η Γαλλία η Αυστρία και η Ρωσία θέλουν αρχικά να διατηρήσουν το status quo της εποχής.
Αυστρία...
Η Αυστρία είναι η αυτοκρατορική δύναμη που εξισορροπεί την αγγλορωσική διένεξη, για τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου. Είναι για αυτήν, ζήτημα ύπαρξης, να μην υπάρξει ανεξάρτητο κράτος στα Βαλκάνια γι αυτό και κάνει τα πάντα για να βοηθήσει την Τουρκία και τον Σουλτάνο. Η Αυστρία φοβάται μία σερβική ανεξαρτησία που θα μπορούσε να ακολουθήσει την Ελληνική, αφού στο νότιο τμήμα της, υπάρχει μεγάλο σλαβικός πληθυσμός που θα μπορούσε να ενωθεί με ένα ανεξάρτητο Σερβικό κράτος και να απειλήσει τα εδάφη της Αυστρίας.
Αγγλία…
Η Αγγλία, έχει ακριβώς την ίδια πολιτική αλλά για άλλους λόγους. (Τη μεγάλη αντιπαλότητα με τους Ρώσους). Η Αγγλία θέλει να ελέγξει την ανατολική Μεσόγειο. Έτσι είναι αδιανόητο για αυτήν να προκύψει ένα ανεξάρτητο κράτος (Ελλάδα) που να έχει στενές σχέσεις με τη Ρωσία. Επίσης η ισχυρή ελληνική ναυτιλία αποτελούσε απειλή για την τα ναυτικά - εμπορικά οικονομικά συμφέροντα της Αγγλίας. Για σχεδόν 100 χρόνια οι Άγγλοι ακολουθούν φιλοτουρκική πολιτική κυρίως λόγω της ρωσοφοβίας της. ¨Όταν όμως έρθει ο Γεώργιος Κάνινγκ στα πράγματα αλλάζει την πολιτική και αφού βλέπουν ότι υπάρχουν ισχυρές πιθανότητες για ένα ανεξάρτητο ελληνικό κράτος, προσπαθούν να ελέγξουν τη δομή του, ώστε να αποτρέψουν κάθε ρωσική διείσδυση.
Ρωσία…
Αρχικά η Ρωσική στάση είναι διφορούμενη. Έτσι ενώ από τη μία θέλουν τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, από την άλλη δεν βλέπουν με καλό μάτι τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κράτους που ίσως διεκδικούσε εδάφη τα οποία αποτελούσαν και δικούς της στόχους. (Πχ Κωνσταντινούπολη). Έτσι, ο Τσάρος ενώ θέλει ίσως συναισθηματικά να βοηθήσει την Ελλάδα, (και με την επιρροή του Καποδίστρια), από την άλλη φοβάται ότι η ανάμειξη της Ρωσίας σε ένα Ρωσοτουρκικό πόλεμο θα ένωνε όλες τις ευρωπαϊκές δυνάμεις (υπό την επιρροή του αυστριακού Μέτερνιχ εναντίον της Ρωσίας. Αυτή η διακριτική στάση, αδράνειας, είναι που αφήνει ένα διπλωματικό «κενό» το οποίο αναλαμβάνει να γεμίσει ο Κάννινγκ και συνεπώς να βάλει ο αγγλικός παράγων να ισχυροποιηθεί στην Ελλάδα. Η Ρωσική στάση αλλάζει με τον τσάρο Νικόλαο, από το 1826 που προσπαθεί πιο ενεργά να επανακτήσει την επιρροή της, στην Ελλάδα…
Γαλλία…
Η Γαλλία βγαίνει από τους Ναπολεόντειους πολέμους σαφώς αποδυναμωμένη όχι τόσο στρατιωτικά αλλά κυρίως όσο αφορά το διεθνές της κύρος. Η Γαλλία, χάρη στις πρωτοβουλίες του Καποδίστρια, διατηρεί την εδαφική της ακεραιότητα. Διεισδύει στη ΝΑ Μεσόγειο μέσω της Αιγύπτου και τον Ιμπραήμ,
Μας τιμάτε εαν κάνετε εγγραφή
στο κανάλι μας στο Youtube: https://www.youtube.com/channel/UCgI7vd72xX-ZNWb_x7zzWJg
στη σελίδα μας στο facebook: https://www.facebook.com/newshub.gr
στη σελίδα μας στο twitter: https://twitter.com/NewshubG
στη σελίδα μας στο instagram: https://www.instagram.com/newshub.gr/
στη σελίδα μας στο Tik Tok: https://www.tiktok.com/@newshub.gr
