podlist.gr

The Review
The Review

Γιατί να δει κανείς το «Φοινικικό σχέδιο» αν δεν είναι φαν του Γουές Άντερσον;

O Χρήστος Παρίδης και η Βένα Γεωργακοπούλου συζητάνε για την τελευταία κομεντί του Γουές Άντερσον «Το Φοινικικό σχέδιο» και αναρωτιούνται ποιοι είναι οι λόγοι να τη δει κανείς αν δεν είναι μεγάλος φαν του. Έτσι, θέτουν ερωτήματα όπως: Ποιον αφορά η ταινία κι αν αποτελεί η εκπληκτική κι αναγνωρίσιμη αισθητική του Τεξανού δημιουργού αφορμή για να δούμε ακόμα μία εξεζητημένη σκηνοθετική απόπειρά του. Τέλος, αν πρόκειται πράγματι για μια αντι-καταπιλιστική κριτική αλληγορία της εποχής μας.

Ο πλούσιος επιχειρηματίας Ζα-ζα Κόρντα μετά από μία ακόμα απόπειρα δολοφονίας του ορίζει τη μοναχοκόρη του και καλόγρια, ως μοναδική κληρονόμο της περιουσίας του. Βάζει στόχο να συγκεντρώσει κεφάλαια για ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο αλλά γίνεται στόχος δολοπλόκων μεγιστάνων, ξένων τρομοκρατών και εντεταλμένων δολοφόνων. Ποιος κερδίζει και τι από όλο αυτό το κομφούζιο;

Περισσότερα επεισόδια

Τι κρατάμε από τη «Λυσιστράτη» του Κραουνάκη;

Η «Λυσιστράτη» από το Ηρώδειο κατευθύνεται και προς τον Λυκαβηττό (15 Ιουλίου). Είναι ήδη από τις μεγάλες επιτυχίες του καλοκαιριού, πράγμα καθόλου τυχαίο. Ο Σταμάτης Κραουνάκης φλέρταρε με το έργο από καιρό. Μην ξεχνάμε πόσα τραγούδια του από τη θρυλική παράσταση του Βουτσινά με τον Λάκη Λαζόπουλο το καλοκαίρι του 1986 έγιναν εν μια νυκτί σουξέ, και τα τραγουδούσαμε στις παρέες και τα χορεύαμε...

Το «χιλιοστό» που μας χώριζε από το Grexit

Κάποιους ενόχλησε η σειρά «Στο Χιλιοστό»: «Είναι καιρός τώρα, που ο Τσίπρας έκανε νέο κόμμα, να ξαναθυμόμαστε δημοψηφίσματα, κλειστές τράπεζες και τρίτα μνημόνια;». Πάρα πολλοί, όμως, κόλλησαν στην τηλεόρασή τους και ξαναέζησαν με την ψυχή στο στόμα όχι μόνο τα γεγονότα μετά την εκλογή Τσίπρα τον Ιανουάριο του 2015 αλλά και όσα συνέβησαν πριν από αυτήν. Την κατάσταση που μας οδήγησε το 2010 στα...

Πέδρο Αλμοδόβαρ: Oι παλιές αγάπες δεν ξεθωριάζουν ποτέ

Ο Αλμοδόβαρ μπήκε στις ζωές μας ορμητικά τη δεκαετία του ’80, παρέμεινε ασυγκράτητος και επέβαλε τον «περιθωριακό» κόσμο του –ένα πολύχρωμο, τολμηρό, δραματικό, εξωφρενικό queer σύμπαν– σε όλο τον πλανήτη. Έγινε ο πιο δημοφιλής Ισπανός σκηνοθέτης διεθνώς, χρησιμοποίησε το μελόδραμα, το νουάρ, τη μουσική, και δεν σταμάτησε να τονίζει την ισπανική ιδιαιτερότητα και καταγωγή του. Οι ταινίες του...