podlist.gr

Αναγνώσεις
Αναγνώσεις

Γιώργος Σεφέρης, Μυθιστόρημα. Διαβάζει ο μεταφραστής Ερρίκος Σοφράς

Αναγνώσεις από «Το σπίτι της μνήμης». Με αφορμή τα 50 χρόνια από την απώλεια του ποιητή, το Μουσείο Μπενάκη προγραμμάτισε μια σειρά από εκδηλώσεις που πλαισιώνουν την έκθεση έργων ζωγραφικής της Λήδας Κοντογιαννοπούλου με τίτλο «Το σπίτι της μνήμης» στην Πινακοθήκη Γκίκα.

«ΦΕΡΑΜΕ ΠΙΣΩ ΑΥΤΑ τ’ ανάγλυφα μιας τέχνης ταπεινής», γράφει ο Γιώργος Σεφέρης στο «Μυθιστόρημα», το πιο αντιπροσωπευτικό, ίσως, ποιητικό του έργο, που απηχούσε ολόκληρη την παράδοση του Ομήρου, αλλά ταυτόχρονα εξήγγελλε τη δημιουργική «εισβολή» του μοντερνισμού στα απέραντα ελληνικά ύδατα. Το νερό, άλλωστε, πρωταγωνιστεί στους 1.556 στίχους αυτού του μοντερνιστικού έπους που διαιρείται σε είκοσι τέσσερα μέρη, ακριβώς όσα και οι ραψωδίες της ομηρικής «Οδύσσειας». Ο ελεγειακός και ταυτόχρονα επικός τόνος, η έντονη χρήση των αρχαίων μύθων, τα μοντερνιστικά ευρήματα, η πειραματική διάθεση αλλά και η βαθιά ιστορική συνείδηση ενός τόπου που αναζητούσε διακαώς τη χαμένη του ταυτότητα συνιστούν τους βασικούς άξονες του αποσπασματικού ποιήματος, το οποίο, ωστόσο, αρθρώνεται σε ένα ενιαίο όλο. Δημοσιευμένο το 1935, δηλαδή έναν μόλις χρόνο προτού ο Σεφέρης θέσει τα θεμέλια για την έλευση του μοντερνισμού στην Ελλάδα στην εισαγωγή της ελιοτικής του «Έρημης Χώρας», το «Μυθιστόρημα» έμελλε να καταγράψει με τον πλέον μεστό και συμπυκνωμένο τρόπο το άνοιγμα του νομπελίστα ποιητή στον ελεύθερο στίχο, καθώς, εν προκειμένω, δείχνει να αφήνει πίσω την παραδοσιακή στιχουργική, αλλά όχι την παράδοση. Κι αυτό γιατί πάντα στο μυαλό του ο ποιητής έχει την Ελλάδα ως ανοιχτό τραύμα και ως διαρκές όραμα, η οποία πρέπει να ανεβεί λίγο ψηλότερα και να διδάξει, στο εύρος και το πλάτος της γης, τη γαλήνη».

— Τίνα Μανδηλαρά

Ο Γιώργος Σεφέρης, ο πρώτος Έλληνας που τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ και ένας ποιητής που παραμένει σημαντικός για όλο τον πολιτισμένο κόσμο και σε όσες γλώσσες μεταφράστηκε, πέθανε στις 20 Σεπτεμβρίου 1971, οπότε φέτος συμπληρώνονται 50 χρόνια από την απώλειά του.

Με αφορμή αυτήν την σημαντική επέτειο, το Μουσείο Μπενάκη προγραμμάτισε μια σειρά από εκδηλώσεις που σύντομα θα ανακοινωθούν οριστικά και πλαισιώνουν τον κεντρικό σχετικό πολιτιστικό γεγονός που είναι η έκθεση έργων ζωγραφικής της Λήδας Κοντογιαννοπούλου με τίτλο «Το σπίτι της μνήμης» στην Πινακοθήκη Γκίκα.

Μεταξύ αυτών, η LiFO έχει τη χαρά να παρουσιάσει κατ’ αποκλειστικότητα μια σειρά από podcasts, τα οποία ετοίμασε με μεγάλη επιμέλεια το Μουσείο Μπενάκη και είναι εξαιρετικής ποιότητας ηχογραφήσεις προσωπικοτήτων που απαγγέλουν Σεφέρη.

Πρόκειται για τον Επιστημονικό Διευθυντή του Μουσείου Μπενάκη κο Γιώργο Μαγγίνη, τους διακεκριμένους στην τέχνη της ποίησης Μιχάλη Γκανά, Τζένη Μαστοράκη, Νίκο A. Παναγιωτόπουλο και Ερρίκο Σοφρά, την Ζυράννα Ζατέλη που απαγγέλει εξαιρετικά τα κυπριακά ποιήματα του Σεφέρη, καθώς επίσης και απαγγελίες από τους Διονύση Καψάλη, Τζούλια Τσιακίρη, Σταύρο Ζουμπουλάκη, Άννα Κοκκίνου, Αλέκο Λεβίδη, Παύλο Καλλιγά, τους πανεπιστημιακούς Ιωάννη Κωνσταντάκο, Χρήστο Παπάζογλου, Μιχάλη Κοπιδάκη και τον Ομότιμο Καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών κ. Νίκο Αλιβιζάτο – που όλοι τους, με διάφορους τρόπους, συνδέονται με το σεφερικό περιβάλλον και φυσικά με το έργο του ποιητή.

Συντελεστές:

Ηχοληψία: Λέανδρος Ντούνης

Μιξάζ: Κώστας Βαρυμποπιώτης

Οι αναγνώσεις των ποιημάτων του Γιώργου Σεφέρη γίνονται με την άδεια της κυρίας Άννας Λόντου και των Εκδόσεων Ίκαρος τους οποίους ευχαριστούμε θερμά.

Περισσότερα επεισόδια

Ο Ερρίκος Σοφράς διαβάζει τις «Ωδές στον Πρίγκιπα» του Νίκoυ-Αλέξη Ασλάνογλου

Τα δεκαέξι ποιήματα γράφτηκαν από το καλοκαίρι του 1971 μέχρι το φθινόπωρο του 1975 στο Ωραιόκαστρο της Θεσσαλονίκης, θέρετρο λίγο έξω από την πόλη, όπου περνούσε τα καλοκαίρια του ο ποιητής. Τυπώθηκαν έξι χρόνια μετά(εκδ. Ύψιλον, Νοέμβριος 1981). Ο Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου (1931-1996) δήλωνε πως είναι ο τελευταίος συμβολιστής ποιητής. Μετέφρασε Ρεμπό και Ζολά. Έγραψε για τον έρωτα, τον θάνατο...

Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη διαβάζει Ευτυχισμένες μέρες του Σάμιουελ Μπέκετ

Γραμμένο σε δυο πράξεις το θεατρικό έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1961 και έχει χαρακτηριστεί σαν ένα από τα 40 καλύτερα έργα όλων των εποχών. Eξερευνά θέματα απομόνωσης και ανθρώπινης κατάστασης μέσα από τον κεντρικό χαρακτήρα του, με τον Μπέκετ να χρησιμοποιεί ένα αμείλικτο κουδούνι για να σηματοδοτήσει τον χρόνο, τονίζοντας τους περιορισμούς που επιβάλλονται στη Γουίνι καθώς παλεύει...

«Eίναι βαρετό ν’ ακούς για τα παιδικά χρόνια κάποιου;»

«Μόλις διάβασα το ολιγοσέλιδο (89 σελίδες) βιβλίο του Σταύρου Ζουμπουλάκη και δεν ξέρω τι να το κάνω ούτε πού να το κατατάξω. Είναι ένα αυτοβιογραφικό γραπτό; (και ναι και όχι). Είναι ένα ποιητικό δοκίμιο; (παρακινδυνευμένος όρος). Το μόνο που ξέρω είναι ότι με συγκίνησε βαθιά γιατί εκφράζει απλά στις τελευταίες σελίδες κάτι που απασχολεί όλους όσους ζούμε την ένταση της σημερινής ζωής, αλλά...