podlist.gr

Αναγνώσεις
Αναγνώσεις

Η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου διαβάζει Έμιλι Ντίκινσον

Εκούσια απομονωμένη στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής της, η Έμιλι Ντίκινσον, η μεγάλη αυτή ποιήτρια, έμεινε σε μεγάλο βαθμό άγνωστη ως τον θάνατό της. Εξαιρετικά παραγωγική συγγραφέας, έγραψε σχεδόν 1.800 ποιήματα, από τα οποία μόλις δέκα δημοσιεύθηκαν όσο ήταν εν ζωή. Η πρωτοποριακή της γραφή, οι ελλειπτικοί, σύντομοι στίχοι της, οι λιτές περιγραφές της, αναγνωρίστηκαν μόνο μετά το θάνατό της.

Έβαλε την αδελφή της Λαβίνια να της υποσχεθεί ότι θα έκαιγε τα γραπτά της όταν εκείνη θα πέθαινε. Όταν όμως ανακάλυψε τη συλλογή των χιλιάδων ποιημάτων φρόντισε να εκδοθούν –ένα μέρος τους τουλάχιστον– μερικά χρόνια αργότερα. Έκτοτε δεν σταμάτησαν να εκδίδονται και να επανεκδίδονται σε όλο τον κόσμο.

Η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου γεννήθηκε στην Τασκένδη, μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη και ζει στην Αθήνα. Είναι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας. Έχει εργαστεί στο θέατρο ως ηθοποιός, δραματουργός και μεταφράστρια, καθώς και στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση ως ηθοποιός

Περισσότερα επεισόδια

Ο Ερρίκος Σοφράς διαβάζει τις «Ωδές στον Πρίγκιπα» του Νίκoυ-Αλέξη Ασλάνογλου

Τα δεκαέξι ποιήματα γράφτηκαν από το καλοκαίρι του 1971 μέχρι το φθινόπωρο του 1975 στο Ωραιόκαστρο της Θεσσαλονίκης, θέρετρο λίγο έξω από την πόλη, όπου περνούσε τα καλοκαίρια του ο ποιητής. Τυπώθηκαν έξι χρόνια μετά(εκδ. Ύψιλον, Νοέμβριος 1981). Ο Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου (1931-1996) δήλωνε πως είναι ο τελευταίος συμβολιστής ποιητής. Μετέφρασε Ρεμπό και Ζολά. Έγραψε για τον έρωτα, τον θάνατο...

Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη διαβάζει Ευτυχισμένες μέρες του Σάμιουελ Μπέκετ

Γραμμένο σε δυο πράξεις το θεατρικό έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1961 και έχει χαρακτηριστεί σαν ένα από τα 40 καλύτερα έργα όλων των εποχών. Eξερευνά θέματα απομόνωσης και ανθρώπινης κατάστασης μέσα από τον κεντρικό χαρακτήρα του, με τον Μπέκετ να χρησιμοποιεί ένα αμείλικτο κουδούνι για να σηματοδοτήσει τον χρόνο, τονίζοντας τους περιορισμούς που επιβάλλονται στη Γουίνι καθώς παλεύει...

«Eίναι βαρετό ν’ ακούς για τα παιδικά χρόνια κάποιου;»

«Μόλις διάβασα το ολιγοσέλιδο (89 σελίδες) βιβλίο του Σταύρου Ζουμπουλάκη και δεν ξέρω τι να το κάνω ούτε πού να το κατατάξω. Είναι ένα αυτοβιογραφικό γραπτό; (και ναι και όχι). Είναι ένα ποιητικό δοκίμιο; (παρακινδυνευμένος όρος). Το μόνο που ξέρω είναι ότι με συγκίνησε βαθιά γιατί εκφράζει απλά στις τελευταίες σελίδες κάτι που απασχολεί όλους όσους ζούμε την ένταση της σημερινής ζωής, αλλά...