podlist.gr

Αναγνώσεις
Αναγνώσεις

H τελευταία ηχογράφηση του Κωνσταντίνου Τζούμα

Ηχογραφήθηκε στις 25 Αυγούστου του 2021 με σκοπό να μεταδοθεί από το ραδιόφωνο όσο ήταν εν ζωή ο Κωνσταντίνος Τζούμας και μετά τον απρόσμενο θάνατό η ιδέα του έμεινε στο «αρχείο», όπως και το ντοκουμέντο της ηχογράφησης. Και τώρα, δύο χρόνια μετά, παρουσιάζεται για πρώτη φορά από τα podcast της LIFO, ανήμερα της επετείου του θανάτου του.

Η εμβληματική φυσιογνωμία της Diane Vreeland, η οποία απολύθηκε από τη Vogue, μας διηγείται ιστορίες από την πολυτάραχη ζωή της και πώς κατέληξε να διοργανώνει περιοδικές εκθέσεις μόδας στα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου. Αγαπημένη της φράση, ως διευθύντρια του περιοδικού Vogue, είναι «Δεν πουλάω ρεαλισμό αλλά μαγεία».

«ΖΩΗ ΣΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ»

Σκηνική σύνθεση εμπνευσμένη από το «Vogue» του Μαρκ Χάμπτον και της Μαίρη Λουίζ Γουίλσον σε μετάφραση Μαριλένας Παναγιωτοπούλου

Σκηνοθεσία: Σπύρος Αλιδάκης

Μουσική - Επιμέλεια Ήχου: Γιάννης Λούκος

Ηθοποιοί: Κωνσταντίνος Τζούμας, Σμαράγδα Αδαμοπούλου

Ευχαριστούμε τον πολιτιστικό οργανισμό «Λυκόφως»

Περισσότερα επεισόδια

Ο Ερρίκος Σοφράς διαβάζει τις «Ωδές στον Πρίγκιπα» του Νίκoυ-Αλέξη Ασλάνογλου

Τα δεκαέξι ποιήματα γράφτηκαν από το καλοκαίρι του 1971 μέχρι το φθινόπωρο του 1975 στο Ωραιόκαστρο της Θεσσαλονίκης, θέρετρο λίγο έξω από την πόλη, όπου περνούσε τα καλοκαίρια του ο ποιητής. Τυπώθηκαν έξι χρόνια μετά(εκδ. Ύψιλον, Νοέμβριος 1981). Ο Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου (1931-1996) δήλωνε πως είναι ο τελευταίος συμβολιστής ποιητής. Μετέφρασε Ρεμπό και Ζολά. Έγραψε για τον έρωτα, τον θάνατο...

Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη διαβάζει Ευτυχισμένες μέρες του Σάμιουελ Μπέκετ

Γραμμένο σε δυο πράξεις το θεατρικό έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1961 και έχει χαρακτηριστεί σαν ένα από τα 40 καλύτερα έργα όλων των εποχών. Eξερευνά θέματα απομόνωσης και ανθρώπινης κατάστασης μέσα από τον κεντρικό χαρακτήρα του, με τον Μπέκετ να χρησιμοποιεί ένα αμείλικτο κουδούνι για να σηματοδοτήσει τον χρόνο, τονίζοντας τους περιορισμούς που επιβάλλονται στη Γουίνι καθώς παλεύει...

«Eίναι βαρετό ν’ ακούς για τα παιδικά χρόνια κάποιου;»

«Μόλις διάβασα το ολιγοσέλιδο (89 σελίδες) βιβλίο του Σταύρου Ζουμπουλάκη και δεν ξέρω τι να το κάνω ούτε πού να το κατατάξω. Είναι ένα αυτοβιογραφικό γραπτό; (και ναι και όχι). Είναι ένα ποιητικό δοκίμιο; (παρακινδυνευμένος όρος). Το μόνο που ξέρω είναι ότι με συγκίνησε βαθιά γιατί εκφράζει απλά στις τελευταίες σελίδες κάτι που απασχολεί όλους όσους ζούμε την ένταση της σημερινής ζωής, αλλά...